Na de dood van zijn vader, een sappelende middenstander in stofjas, wordt Jack de Goede uitgenodigd door oom Gilbert om een tijdje bij hem in Frankrijk, in de Cevennen, te komen logeren.
Jack, die toch nog niet weet welk vak hij wil gaan leren, verheugt zich op een weerzien. Als kind al was hij gefascineerd door Oom Gilt, oud-communist en bonvivant, het tegendeel van zijn sombere vader en bovendien getrouwd met een twintigjaar jongere vrouw. Eenmaal ter plaatse blijkt Gilberts optrekje een zeer vervallen burcht, waarvan de verbouwing op bijna despotische wijze bestierd wordt door 'tante' Agatha. Met straffe hand stuurt ze een exentriek gezelschap heren aan. Oom Gilbert laat zich maar sporadisch zien. Heeft hij zich teruggetrokken in een hoger gelegen bergdorp omdat Agatha het niet zo nauw neemt met de huwelijkstrouw? Of speelt er meer?
De pers over Het wachtlokaal:
'Je hebt van die boeken die je tien keer aan de kant legt, maar die je toch niet had willen missen. Ik heb meteen een ander boek van Niematz uit de kast gehaald. Dat is toch een aanbeveling.'
- JOS VAN HECK IN BOEK
Reacties (1)
Patrick Vandendaele
Een heerlijk verhaal over de mysteriën van het leven van een koppel… We beleven deze avonturen doorheen de ogen van Jack, die na de plotse dood van zijn saaie vader, wordt uitgenodigd door zijn oom, die in Frankrijk leeft. Deze man is een levensgenieter, iemand die weet wat je deugd kan doen in het leven. Maar bij zijn aankomst lijken de zaken toch wel anders te verlopen dan verwacht, want nonkel Gilbert leeft dan misschien wel in een kasteeltje, maar deze staat onder de stellingen. En de oom lijkt zich zelf niet veel aan te trekken van de werken, want hijzelf en de werken liggen wel degelijk in de handen van de zeer bazige vrouw van deze oom. Agatha, een veel jongere vrouw, die wel degelijk een willetje heeft, en hier de zaken duidelijk zelf in handen wil houden. De zaken lijken echter wel een ander geheim in zich te dragen, want nonkel Gilbert lijkt ook apart te wonen, en de redenen hiervoor zijn niet direct aan te wijzen… Jack zal zich echter hiermee moeien, en stilaan maar zeker lijkt de waarheid naar boven te borrelen. Het is een zeer boeiend verhaal rond het leven van mensen die op mekaar aangewezen zijn, en toch misschien niet direct bij mekaar passen, of misschien net wel. Het is een luchtig boek, een boek dat je op zo’n typische en sfeervolle wijze meenemen, meezuigen in een banaal verhaal, maar je wel degelijk een stukje menselijke natuur weten te beschrijven. Het gaf me wat het gevoel van een Pagnol… een oersterk verhaal over de menselijke aard bij uitzonderlijke mensen… Een mooi en beroerend boek.