Leonard Nolens experimenteert en neemt risico's. Daarzonder is dichten de moeite niet waard. Of zijn gedichten nu portretten schilderen van allang verklonken feesten in het ouderhuis, een recente openhartoperatie of een liefdespaar in Venetië, altijd garandeert een tegelijk lyrische en zakelijke toon de morele kracht van de noodzaak waaruit zijn poezië ontstaat.
Deze dichtbundel werd genomineerd voor de Herman de Coninckprijs 2010.
De jury verwoordde de nominatie als volgt: ""Ik treed hier noodgedwongen in details.” Woestijnkunde omvat een handvol periodes uit het leven van Leonard Nolens. Het zou een biografie kunnen zijn, maar dan een waarin de geboorte een leven lang lijkt te duren. De details, ontstellend en ontroerend, zijn voelbaar noodgedwongen. “Hier laat ik mijn gezichtsverlies geruisloos/Als een zware keisteen door je handen rollen”. In Woestijnkunde is Leonard Nolens zo alleen als een mens. Om zichzelf uit te leggen heeft hij alleen zijn taal tot beschikking. Een wrede en virtuoze taal. Dat huiveringwekkend maar ongeschikt instrument. Daarom mag hij niet rusten. Steeds nieuwe wegen vinden. Steeds opnieuw geboren worden."
De laureaat wordt bekend gemaakt op 26/01/2010.
Reacties (0)
Nog geen commentaar gegeven.