Claire, deel van een drieling, was achttien toen ze stierf aan muco. Haar moeder en haar zus en broer moesten opeens verder zonder de spil van hun gezin. 'Zij was de sterke, wij de watjes', zeggen ze alle drie. Zij moesten ineens op zoek naar hun eigen kracht, en dat
terwijl ook Michelle getroffen is door dezelfde verschrikkelijke ziekte.
Viviane vertelt over het afscheid. Over mama zijn van een drieling. Over worstelen om er te komen. Over hoe het bijna erger is je zoon te zien verdwalen dan je dochter te zien sterven. En over het zoeken naar een leven voor jezelf als je altijd voor anderen hebt geleefd.
Michelle vertelt over haar eigen strijd met dat monster dat ook haar zus heeft weggerukt. Over liefde op het meest onverwachte moment. Over eindelijk leven als je altijd bent voorbereid op sterven. Over niet stilstaan bij de dood terwijl die elke dag aanwezig is.
Vincent vertelt over niet willen, niet kunnen aanvaarden dat de enige die echt telt, je wordt afgenomen. Over feesten tot je niet meer weet dat je Vincent-met-de-dode-zus bent. Over vergeten worden ergens onderweg en zelf je weg naar huis terug zoeken.
Reacties (7)
jolien diericx
Ik heb het boek op enkele uren tijd uitgelezen, het is prachtig verwoord! Tijdens het lezen heb ik toch af en toe een traantje weggepinkt, het is zo moedig hoe Michelle verder gaat met haar leven na het overlijden van haar zus Claire. Ook voor Vincent, de broer van Claire en Michelle moet het ook absoluut niet gemakkelijk geweest zijn, de meeste aandacht ging meestal naar Michelle en Claire waardoor hij begon te rebelleren, dit was een schreeuw om aandacht. Het karakter van Vincent en van de vader lijken sterk op elkaar, want allebei vluchten ze weg uit de realiteit, de vader begint te drinken en Vincent begint uitbundig te feesten en drugs te gebruiken. Na het overlijden van Claire, zien zowel de vader als Vincent in dat ze allebei verkeerd bezig zijn en dat wegvluchten een verkeerde optie was, bij de operatie van Michelle belt Vincent regelmatig en hij komt ook dikwijls op bezoek. “ Voor Claire is opgedeeld in 3 boeken (hoofdstukken): Voor Claire van mama, Voor Claire van Michelle, Voor Claire van Vincent. Elk boek is nog eens onderverdeeld in 13 hoofdstukken die beginnen met de letters van de ziekte mucoviscidose: Michelle, Unfair, Claire, Operatie, Vincent, Ingewikkeld, Steun, Crazy Times, Intimiteit, Doodgaan/doorgaan, Overleven, Sprookjes, En nu... Iedereen van het gezin vertelt het verhaal door zijn/haar ogen. Het thema mucoviscidose komt ruim aan bod in dit boek, ook de band tussen een 3-ling met 2 zieke zussen en 1 gezonde broer. Toen het boek uitkwam, wou ik het zeker lezen, het stond dus wel al enkele maanden op mijn verlanglijstje, aangezien het boek al verscheen in oktober 2011. In november 2011 waren er al 17 000 exemplaren verkocht, hieruit kan je toch duidelijk afleiden dat iedereen het een prachtig boek vind! Er is ook een documentaire verschenen claire, ik en mijn broer op canvas. De documentaire is uitgezonden op de dag dat Claire haar longtransplantatie kreeg. Het ontroerendste stuk in het boek vond ik de brief die Clair schreef toen ze haar eerste afstoting kreeg. Daarna kreeg Claire een 2de longtransplantatie en na 6 maand had ze haar 2de afstoting. Enkele weken voor ze stierf, schreef ze een 2de brief hoe haar begrafenis er moest uitzien. Claire was 19 toen ze stierf, een meisje van 19 hoort geen brief te schrijven om haar begrafenis voor te bereiden. Ze stond machteloos tegenover de dood die haar te wachten stond. Het moet verschrikkelijk zijn om dit als jong meisje te moeten weten, dat je binnen een maand sterft. Door het boek te lezen ontdek je dat Claire een heel sterk meisje was, en op geen enkel moment haar verdriet uitte. Voor haar 1ste afstoting ging ze zelfs naar fuiven en op café samen met haar vrienden. Mucoviscidose is een vreselijke ziekte en het is dan ook zeer spijtig dat er nog altijd geen blijvende oplossing is gevonden voor deze ziekte!
Kirri
Nog geen idee..
Kirri
Ik heb het boek als een trein uitgelezen...gisteren eraan begonnen en net de laatste blz. van het boek omgedraaid...zeer ontroerend verhaal en zo herkenbaar voor velen onder ons. Elke muco is uniek...we dragen dan wel dezelfde naam mee...geen twee verhalen zullen met elkaar overeen stemmen. Claire was een straffe madam...een heel mooi meisje...ik heb het zo vaak gezegd...als ze die ziekte niet had en ze was ietsje groter geweest had ze fotomodel geweest...schmink had zij niet nodig...zij was mooi zoals ze was...een straffe madam met een straf karakter! Iedereen kan/kon van haar iets leren!!!
suzietom
Hoi Michelle, ik ben ondertussen ook beginnen te lezen in jullie boek. Heb het deel van je mama en van jou al gelezen, vooral het deel van je mama is zo herkenbaar, ook al is ons zoontje Sten nog maar twee ... zo mooi, zo triest, zo positief, zo dapper, zo pijnlijk, zo herkenbaar, ... soms word ik er zelfs een beetje bang van, bang voor de toekomst maar mede dankzij jullie weet ik dat het allemaal meer dan de moeite waard zal zijn. Super bedankt ! gr, suzie
suzietom
Hoi Michelle, ik ben ondertussen ook beginnen te lezen in jullie boek. Heb het deel van je mama en van jou al gelezen, vooral het deel van je mama is zo herkenbaar, ook al is ons zoontje Sten nog maar twee ... zo mooi, zo triest, zo positief, zo dapper, zo pijnlijk, zo herkenbaar, ... soms word ik er zelfs een beetje bang van, bang voor de toekomst maar mede dankzij jullie weet ik dat het allemaal meer dan de moeite waard zal zijn. Super bedankt ! gr, suzie