Niemand weet dat ik een mens ben

De Angolese Vinny vertelt hoe hij zich zijn aankomst in Brussel in flarden herinnert: het lekkere eten, de heerlijke dut tijdens de vlucht naar Zaventem, de eerste echte douche. Maar ook: de file waar ze drie dagen, samen met andere mensen, moesten wachten, de injecties, de vingerafdrukken, het huisje waar hij de laatste drie dagen samen met zijn moeder en zusje doorbracht tot die naar de winkel gingen. 'En plotseling zat ik daar alleen. In dat huisje. Alleen. Ik zat daar misschien vijf dagen lang.' Ze kwamen niet terug.