Het valt niet mee om Senegalees te zijn, of hoer. Seynabou is beide. Ze behaagt opschepperige toeristen, laat zich regelmatig huwelijksaanzoeken in het gezicht lallen en heeft een leven dat is voorbestemd om roemloos voorbij te gaan. Tot een klant tijdens een zo'n betaalde liefdesnacht onder tamelijk verdachte omstandigheden het leven laat - en die klant ook nog eens een wereldvermaard wielrenner blijkt te zijn.
In Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten keert Seynabou terug naar de nacht waarin haar lot aanvankelijk de goede kant op leek te kunnen kantelen. Terug, en voor het laatst, naar de kamer waarin de dood haar lakens vond.
Dimitri Verhulst (1972) is de schrijver van de moderne klassieker De helaasheid der dingen. Godverdomse dagen op een godverdomse bol werd onderscheiden met de Libris Literatuurprijs 2009. In 2010 verschenen de ontroerende roman De laatste liefde van mijn moeder en De zeven laatste zinnen, waarmee Verhulst bewees ook een meester van het korte verhaal te zijn.
Reacties (3)
laurent
Misschien herinnert het u zich nog, op 13 oktober 2009 vernamen we via de pers het overlijden van wielrenner Frank Vandenbroucke. Het Belgische godenkind van de wielersport, de jongen die het zou gaan maken ,…, maar op de wielrenner Vandenbroucke was ook het gezegde “het moeten sterke schouders zijn die de weelde kunnen dragen” van toepassing. Vandenbroucke werd dood aangetroffen, in Senegal, in een aftands hotelletje waar men niet echt vraagt wie je bent en nog minder wil weten wat je er komt doen. De laatst persoon die de wielerlegende levend had gezien was een prostituee.
Reeds na het lezen van enkele bladzijden in de novelle van Dimitri Verhulst kom je als lezer niet langs de gelijkenis van hoofdpersonage Wielerlegende Jens De Gendt met Frank Vandenbroucke. In de novelle weet de schrijver de laatste nacht van De Gendt op een verrassende manier te reconstrueren. Verrassend daar het verhaal vertelt wordt vanuit het perspectief van de prostitué Seynabou, de gazelle Seynabou zoals ze zichzelf liever noemt.
Op minder dan 1,5 uur ben je door dit boekje. Het leest als een trein. Ondanks de slotbemerking van de schrijver dat ” De gelijkenissen van personages of situaties in deze monoloog met situaties in de werkelijkheid berusten uiteraard niet op louter toeval.” Weet je als lezer dat je hier met fictie en realiteit te maken hebt. Knap is de manier waarop hij de vooringenomen conclusies van de media aan de kaak stelt alsook het gegeven dat hij ook andere vooroordelen onderuit haalt. Voor mij was het een aangename eerste kennismaking met het werk van Dimitri Verhulst.
lievenmeuleman
Leuke boekje.
Patrick Vandendaele
Een kort verhaal, een snellezend verhaal, waar de kunst van deze auteur op een zeer geconcentreerde wijze ten volle weer wordt tentoongespreid. Op zijn eigen wijze krijgen we weerom een a-typisch verhaal, het verhaal van een Senegales prostituee... Ze kent de klappen van de zweep, en weet op een nuchtere wijze door het leven te gaan. Op een onopvallende wijze lijkt ze door het leven te gaan, met de kleine en de minder grappige verhalen, maar eigenlijk zonder opmerkelijke problemen. Tot wanneer één van haar klanten, een bekende wielrenner, op een merkwaardige wijze komt te overlijden. Op een zeer merkwaardige wijze gaan we de bedenkingen van deze vrouw volgen doorheen de gedachte en reflecties die ze maakt omtrent deze zaak, en de manier waarop ze in deze situatie terecht kwam. We weten met z'n allen waar het in feite om gaat, en met dit verhaal krijgen we eens een benadering die wel degelijk totaal afwijkt van wat we gewend zijn, en wordt de aandacht gevestigd op de partij die eigenlijk geen stem had of heeft in heel dit verhaal, en nu plots doorheen dit snellezend boekje, een geloofwaardig, fictief stemmetje toegemeten krijgt. Op een intrigerende wijze maken we kennis met een andere wereld en een ander facet van de maatschappij en de ontmoeting van deze vrouw met een ster... Weerom een sterk werk van Dimitri Verhulst.