In dagboekachtige fragmenten roept Stefan Hertmans de innerlijke strijd op van een veertigjarige vrouw. Wat vraagt het schrijverschap, waarmee ze overhoop ligt, van haar? En waar is haar verloren zuster gebleven? De kloof tussen haar gedachten en het leven met haar man en dochtertje lijkt nauwelijks meer te overbruggen.
Zelfs een reis naar het buitenland en een buitenechtelijke relatie kunnen haar niet tot zichzelf brengen. Ze hulde zich in een waas van zwijgen, dagenlang, hield zich schuil zoals een slang onder een takkenbos, terwijl ze het gevoel kreeg dat ze met haar gedachten kon ruiken, met haar vingers kon horen, met haar lippen kon zien.
Met subtiele toetsen wordt in Het verborgen weefsel een intrigerend portret geschetst van een vrouw die leeft met alle verworvenheden van de emancipatie. Haar melancholie en haar creatieve vertwijfeling leiden naar een onverwachte ontknoping.
Reacties (0)
Nog geen commentaar gegeven.