De laatste gedachte van een mens, zo gaat het sprookje, staat buiten de tijd. Op de poort van de Anatolische stad Bakir beleeft Thovma Khatisian nog een keer de lijdensweg van het Armeense volk, gespiegeld in zijn eigen familiegeschiedenis. Geleid door de meddah, de sprookjesverteller, volgt Thovma als laatste telg uit een oud geslacht de levensweg van zijn vader, die hem voert van een idyllisch bergdorpje naar de folterkamers van de Turkse machthebbers. Terwijl hij zijn laatste adem uitblaast is hij getuige van de schrikwekkende pogrom, waarmee de Turkse regering in 1915 beoogde het 'Armeense probleem' op te lossen.
Reacties (1)
Patrick Vandendaele
Een indrukwekkende benadering van een familiale geschiedenis en een vermenging van een historische duiding. We volgen hier een speciale en onconventionele benadering van de periode van de overgang van eeuwen en de mùishandeling van een volk, die van de Armeniërs die wel degelijk in de streek van hun eigen grond worden vervolgd en die steeds het doelwit zijn geweest van onder meer Irak en Turkije. Maar wat betekent dit in feite? Een moeilijke vraag, en je kan nooit zo duidelijk zijn in de benadering van zo'n problematiek dan door de ogen van een concreet geval, en dit wordt hier op een magistrale wijze bewerkt in een roman waar we wel degelijk de saga volgen van een familie, en dit doorheen de dagelijkse gevolgen en ontwikkelingen in de organisatie van een leven. Het is een verrukkelijk en confronterend werk, omdat op een zeer sfeervolle wijze de realiteit een menselijk trekje krijgt, en je je betrokken voelt bij wat deze mensen wel degelijk beleven, de machteloosheid en de frustratie die elke dag opnieuw wordt aangewakkerd. Een boek dat vlot leest, maar je met een eng gevoel achter laat, en waardoor de Armeense zaak nooit meer zomaar een nieuwsitem zou zijn.