Faam en aanzien, het blijft een rare zaak. De n oogst roem en geniet bekendheid, de ander moet zich tevreden stellen met een bescheiden plaats in de herinnering van de mensen.
Dwaas zijn diegenen die daarop het moderne godsgericht bouwen: lieveling te willen zijn van de altijd op korte termijn spelende media, of een hoge score halen binnen de twijfelachtige conjuncturen van de 'science citation'. Of om het kort en bondig te zeggen: op de een of ander manier een plaats verwerven binnen de praatjes van de 'frasenmensen'.
De Franse moraalfilosoof, Vladimir Janklvitch, heeft in het naoorlogse Frankrijk nooit getwijfeld als het erop aan kwam zijn openlijke geringschatting zo niet meer voor de Franse wijsgerige schoothondjes en keffertjes van Heidegger, uit te drukken. Maar in het door de heideggerianen beheerste mediabarak heeft dat zeker niet bijgedragen tot zijn bekendheid en vermaardheid...
Met de vertaling naar het Nederlands van Vladimir Janklvitchs 'La Musique et lIneffable' wil de moraalfilosoof Ronald Commers (Universiteit Gent) twee zaken realiseren. Ten eerste bijdragen tot een betere bekendheid van het werk van de Franse wijsgeer die in 1985 overleed. Ten tweede de aandacht vestigen op een wijsgerig en esthetisch essay dat op het raakvlak ligt van drie wijsgerige terreinen: de muziekfilosofie, de metafysica en de ethiek.
Het boek, 'De muziek en het Onuitsprekelijke', is het resultaat van een levenslange begeestering voor en een diepe vertrouwdheid met de muziek, muziek die uit het bestaan van Janklvitch niet kan worden weggedacht.
Reacties (0)
Nog geen commentaar gegeven.