Grenze/n/loze kriminologie impliceert een voortdurend de/re/konstruktief proces. Grenze/n/loze kriminologie is dus eigenlijk ook te lezen als een reflexieve en flexibele ('hypermoderne') diskursieve praktijk: het roept talloze Andere stemmen op, zelfs deze die -onvermijdelijk- worden ver-drukt in en door specifieke 'border-crossing' bewegingen zlf. Grenze/n/loze kriminologie schrijft zich dus in een radikaal demokratisch perspektief in, en dit is waarom het begrijpt dat 'lijden' en 'alternatieven' alleen diskursieve oppervlaktes kunnen bereiken wanneer gefixeerde (doch steeds imaginaire) gemeenschappen worden gedekonstrueerd, en wanneer verzwegen gelijkheden/identiteiten en differenties worden 'bevrijd' uit de boeien van uit-sluitende discours over Waarheid en Essentile Fundamenten. Grenze/n/loze kriminologie tracht voeling te krijgen met hypermoderne ambivalenties en kontekstualiteiten, gebruik makend van de energien die vrijkomen in het hypermoderne proces van decentrerende subjekt(iviteit)en zlf. Het schaatst reflexief op het dunne, gevaarlijke en steeds ambivalente ijs tussen de terroristische reprodukties van universalistische Waarheden enerzijds, en de terroristische reprodukties van diegenen die drijven op verhalen over veronderstelde Totale openheid, en komplete Vrijheid zoals deze zou rondwaren in dit neo-tribale tijdperk.
Reacties (0)
Nog geen commentaar gegeven.