Het is een fenomeen op zich, en het is een reeks dat wel degelijk blijft aanspreken, en ondertussen behoort tot de klassiekers van de Vlaamse strips. Onvoorstelbaar dat er zo'n vervolg is gekomen op de periode van optredens van Urbanus himself, en waarbij je nooit zou hebben gedacht dat zijn alter ego onder de vorm van een stripfiguurtje zo zou aanslaan. En toch... Als je merkt dat de knotsgekke familie uit Tollembeek een wereld op zich zou worden dat album na album zou uitgroeien tot de meest geliefde avonturen die even krankzinnig en surrealistisch zijn en alsmaar meer de grenzen weet te verleggen, dan kan je je toch de vraag stellen over de geestelijke gezondheid van Vlaanderen. Maar het is echt wel leuk, en laat ons dan maar gek blijven doen. Ook met dit album. Weerom zitten we in de meest krankzinnige avonturen, waar de grenzen steeds maar meer worden verlegd, en waar eigenlijk op het gebied van eigenheid van deze reeks niets wordt toegegeven. Oerlelijke tekeningen (menen we niet echt, want het is net de charme van deze reeks), totaal ongeloofwaardige verhalen en situaties, inleefbare situaties voor de halfmafte lezers... maar toch wel zeer begeerlijke albums die zich kunnen permitteren wat andere reeksen nooit zouden mogen of kunnen. En dit is niet anders in dit nummer 139 van de reeks. Het kleine dorp staat weer onder druk van heel wat gebeurtenissen en fenomenen, waar Urbanus zowel de aanleiding als de oplossing zal bieden, maar natuurlijk niet zonder de nodige brokken te maken. Het is alweer een plezierig moment om dit verhaal tot zich te nemen...
Reacties (1)
Patrick Vandendaele
Het is een fenomeen op zich, en het is een reeks dat wel degelijk blijft aanspreken, en ondertussen behoort tot de klassiekers van de Vlaamse strips. Onvoorstelbaar dat er zo'n vervolg is gekomen op de periode van optredens van Urbanus himself, en waarbij je nooit zou hebben gedacht dat zijn alter ego onder de vorm van een stripfiguurtje zo zou aanslaan. En toch... Als je merkt dat de knotsgekke familie uit Tollembeek een wereld op zich zou worden dat album na album zou uitgroeien tot de meest geliefde avonturen die even krankzinnig en surrealistisch zijn en alsmaar meer de grenzen weet te verleggen, dan kan je je toch de vraag stellen over de geestelijke gezondheid van Vlaanderen. Maar het is echt wel leuk, en laat ons dan maar gek blijven doen. Ook met dit album. Weerom zitten we in de meest krankzinnige avonturen, waar de grenzen steeds maar meer worden verlegd, en waar eigenlijk op het gebied van eigenheid van deze reeks niets wordt toegegeven. Oerlelijke tekeningen (menen we niet echt, want het is net de charme van deze reeks), totaal ongeloofwaardige verhalen en situaties, inleefbare situaties voor de halfmafte lezers... maar toch wel zeer begeerlijke albums die zich kunnen permitteren wat andere reeksen nooit zouden mogen of kunnen. En dit is niet anders in dit nummer 139 van de reeks. Het kleine dorp staat weer onder druk van heel wat gebeurtenissen en fenomenen, waar Urbanus zowel de aanleiding als de oplossing zal bieden, maar natuurlijk niet zonder de nodige brokken te maken. Het is alweer een plezierig moment om dit verhaal tot zich te nemen...