Citaat: "Haar keel was samengeknepen van angst. Ze ging op haar tenen staan en keek opnieuw de hele straat door. Overal mensen, met warme kleren en dassen en mutsen, maar niemand met een baby. Ritchie leek van de aardbodem verwenen. Emma moest overgeven."
Emma’s baby vertelt het fascinerende verhaal van een jonge alleenstaande moeder die haar dertien maanden oude zoontje kwijtraakt op een metro-perron in Londen. Een halte verder blijkt een vriendelijke dame zich –tot grote opluchting van Emma- over het jongetje ontfermd te hebben. En dan zijn plots diezelfde dame én haar zoontje verdwenen.
Omdat Emma zich eerder bij de huisarts had laten ontvallen dat het haar allemaal te veel werd, gelooft de politie het ontvoeringsverhaal niet, en wordt Emma zelf ervan verdacht haar zoontje iets te hebben aangedaan.
Emma wordt door de auteur treffend neergezet als een vrouw die misschien een beetje aan de rand van de maatschappij staat en daardoor niet onmiddellijk de beste kaarten heeft in dit verhaal. Ik heb zelden een boek gelezen waarbij je vanaf de eerste bladzijde zó met het personage meeleeft.
Niet alleen de reden van de verdwijning van haar kind boeit de lezer, ook Emma zelf, met al haar emoties die zo goed getekend zijn in dit boek: onmacht, moederinstinct en –liefde ondanks alles.
Reacties (1)
IsabelleD
Citaat: "Haar keel was samengeknepen van angst. Ze ging op haar tenen staan en keek opnieuw de hele straat door. Overal mensen, met warme kleren en dassen en mutsen, maar niemand met een baby. Ritchie leek van de aardbodem verwenen. Emma moest overgeven."
Emma’s baby vertelt het fascinerende verhaal van een jonge alleenstaande moeder die haar dertien maanden oude zoontje kwijtraakt op een metro-perron in Londen. Een halte verder blijkt een vriendelijke dame zich –tot grote opluchting van Emma- over het jongetje ontfermd te hebben. En dan zijn plots diezelfde dame én haar zoontje verdwenen.
Omdat Emma zich eerder bij de huisarts had laten ontvallen dat het haar allemaal te veel werd, gelooft de politie het ontvoeringsverhaal niet, en wordt Emma zelf ervan verdacht haar zoontje iets te hebben aangedaan.
Emma wordt door de auteur treffend neergezet als een vrouw die misschien een beetje aan de rand van de maatschappij staat en daardoor niet onmiddellijk de beste kaarten heeft in dit verhaal. Ik heb zelden een boek gelezen waarbij je vanaf de eerste bladzijde zó met het personage meeleeft.
Niet alleen de reden van de verdwijning van haar kind boeit de lezer, ook Emma zelf, met al haar emoties die zo goed getekend zijn in dit boek: onmacht, moederinstinct en –liefde ondanks alles.