Thomas geloofde niet dat Jezus verrezen was. Hij eiste bewijzen. Het werd hem kwalijk genomen: 'Zalig zijn zij die niet zien en toch geloven.' Toch had Thomas gelijk. Buitengewone beweringen vragen om buitengewone bewijzen.
Veel mensen zijn gevoelig voor onwaarschijnlijke opvattingen. We leggen makkelijk foute verbanden, maken verkeerde statistische inschattingen en komen snel tot conclusies en veralgemeningen. Wetenschappelijk geschoolde mensen zijn beter gewapend tegen irrationele en pseudowetenschappelijke denkbeelden. Maar tegelijk zijn ze beter in staat tot het rationaliseren van aantoonbaar foute overtuigingen.
Niemand is dus immuun voor pseudowetenschap, bijgeloof en irrationeel denken. In dit boek bespreken de auteurs complottheorieen, verkeerde vooronderstellingen, valse intuities, en vele andere valkuilen. Iedereen die de kwaliteit van zijn denken wil bevorderen, moet dit boek lezen.
http://www.houtekiet.com/boeken/p/detail/de-ongelovige-thomas-heeft-een-...
Reacties (3)
pvnuffel
Afgaand op de titel ‘De ongelovige Thomas heeft een punt: een handleiding voor kritisch denken’, lijkt het nieuwe boek van Johan Braeckman en Maarten Boudry een niet-origineel pleidooi voor een sceptische houding van ‘eerst zien en dan geloven’.
Bij het lezen blijkt het boek echter véél meer dan dat. De auteurs beperken zich niet enkel tot de vraag waarom het blinde geloof in bijvoorbeeld samenzweringstheorieën, mirakels of pseudowetenschappen onzinnig is. Ze gaan een belangrijke stap verder: in plaats van een kloof te graven tussen onze ‘gezonde’ overtuigingen en de bizarre opvattingen van de complottheoreticus, leggen ze verhelderend uit hoe die bizarre opvattingen voortkomen uit hersenprocessen en denkneigingen waaraan we allemaal onderhevig zijn. Op die manier maken ze ons op intrigerende wijze bewust van de cognitieve valkuilen die ook in ons eigen brein schuilen.
Een voorbeeld: ons brein is evolutionair zodanig gevormd dat het overgevoelig is voor patroonherkenning. Wanneer we naar de wolken staren, zien we figuren in de contouren, wanneer we onze dromen analyseren, menen we daar freudiaanse boodschappen in te herkennen en wanneer we wandelen langs het meer van Loch Ness, durven we een drijvende tak al eens met een monster verwarren.
Zo ontleden Braeckman en Boudry allerlei irrationele denkbeelden die ontstaan zijn vanuit onze neiging een te groot vertrouwen te hebben in onze waarneming of geheugen, valse verbanden te leggen of verkeerde statistische inschattingen te maken. Nadien passen ze dat ‘kritisch recept’ nog even toe op de eigen denkbeelden en hun kritisch denken zelf. Al wordt daarbij meteen gewaarschuwd voor het gevaar dat de kritische denker zichzelf ondergraaft. Het boek eindigt immers met een sneer naar het postmoderne relativisme: een goede kritische denker is niet iemand die alles —zoals de wetenschappelijke rationaliteit— resoluut en onophoudelijk in vraag stelt.
Recensie in Schamper, november 2011 <a href="http://www.schamper.ugent.be/507/boek" title="http://www.schamper.ugent.be/507/boek">http://www.schamper.ugent.be/507/boek</a>
fb1973
Een boek geschreven in begrijpbare taal omtrent actuele thema's.
Een sterke aanrader.
roelants
Leest als een trein. Interessante items die wel altijd eens ter sprake komen: Loch Ness, 9/11, geloof, ...