Bloedgetuigen

Een hele blok, een opmerkelijk boek, al zeker door het uitzicht, want het is letterlijk een rood boek. De snede van het boek is rood gekleurd en geeft zo wat het gevoel van een boek uit het verleden, waar dit al vaker gebeurde. Een lijvig boek, en duidelijk een boek dat ambieert naar een plaats in de reeks van boeken die op een manier hun tijd tekenen en de lezer een beeld wil geven van een belangrijk stukje geschiedenis en cultuur van het eigen volk. In de traditie van onder meer ‘Het verdriet van België’, gaat ook dit boek even blikken in het leven van een aantal personages en families die worden betrokken in de duistere periode van de oorlog. We volgen de lotgevallen van een aantal mensen die door de stroom van de omstandigheden wel degelijk meegesleurd worden in een aantal onbeheersbare gebeurtenissen, en die een beeld geven van de condition humaine waarin ze wel degelijk terecht komen, en waar bepaalde keuzes en beslissingen begrijpelijk worden. Het is een duister verhaal rond de mensen die werden betrokken in de verkeerde kampen en aan het Oostfront gingen vechten, maar het is niet, zoals je zou kunnen verwachten, een afrekening of een uitleg over deze daden en feiten, maar wel degelijk de lotgevallen van een aantal mensen die door de omstandigheden in hun leven worden geraakt, en hoe ze op een even menselijke wijze worden betrokken bij situaties die plots een belevenis worden voor de lezer. Het is één van die boeken die op één of andere wijze wel degelijk een monument zullen blijven, want ze brengen de ware aard van mensen weer, die door een nog gekend en herkenbaar avontuur reizen, maar ook het tijdloze van het menselijk karakter weet onder ogen te brengen. Het is een indrukwekkend stukje epos, die wel degelijk een mooie plaats zal innemen in de betere bibliotheek.