Blauwe ogen

Een beangstigend verhaal, een verhaal dat zeer zeker meer dan inleefbaar is door de geloofwaardige settings, en de personages die zo van vlees en bloed lijken te zijn. We volgen de avonturen rond een man die nog bij zijn moeder leeft, als moeders kindje steeds de favoriet van de mama was, en wel degelijk voor de buitenwereld de meest minzame. In tegenstelling tot zijn twee broers, die een totaal ander karakter hebben. Maar achter deze facade lijkt een ander mens te leven, een mens die zich uitleeft in het plaatsen van gekke verhalen op een website. Hij heeft succes met zijn verhalen, en hij brengt meer en meer gekke verhalen tot leven, waar heel wat mensen op inspelen. Maar de vraag is of de gruwelijkheden die hij er brengt wel degelijk fictief zijn, of misschien wel degelijk het relaas van een afschuwelijke realiteit. We worden als het ware meegezogen met deze plot waar de dualiteit tussen waarheid en illusie bijzonder goed bespeeld wordt, en waar je op een filmische wijze in een duistere Hitchcock terecht komt, waar niets of niemand nog lijkt te vertrouwen, en waar je als lezer als het ware een speelbal wordt van de wijzigende en onverwachte wendingen, de onverwachte evolutie, die je steeds op het verkeerde been weet te zetten. Het is een sterk verhaal, en we kunnen gerust stellen dat het werkelijk een psychologische thriller is dat behoort tot de betere soort, en wellicht één van de betere verhalen van de laatste maanden. Een aanrader voor wie het graag subtiel rauw heeft.